۵ قابلیت اندروید که آیفون 18 به آن‌ها نیاز دارد

واقعیت این است که اپل در برخی موارد، سال‌ها پس از جا افتادن قابلیت‌ها در اندروید، آن‌ها را به iOS اضافه می‌کند. برای نمونه، iOS 26 قابلیت‌هایی مانند Call Screening و Live Translation را معرفی کرد؛ ویژگی‌هایی کاربردی و مهم که با استقبال زیادی مواجه شدند، اما کاربران اندروید مدت‌هاست با نسخه‌های مشابه آن‌ها زندگی می‌کنند.

در کنار این قابلیت‌ها، هنوز هم امکانات دیگری در دنیای اندروید وجود دارد که جای خالی‌شان در آیفون احساس می‌شود. ویژگی‌هایی که نه‌تنها تجربه کاربری را ساده‌تر و هوشمندتر می‌کنند، بلکه انعطاف‌پذیری سیستم‌عامل را نیز افزایش می‌دهند. همین موضوع باعث شده انتظارها از نسل بعدی آیفون، بیش از همیشه بالا برود.

آیفون تاشو بالاخره در راه است؟

بیشتر افشاگری‌ها و شایعات منتشرشده حاکی از آن هستند که آیفون تاشو با طراحی سبک فولد در پاییز امسال معرفی خواهد شد و احتمالا همزمان با مدل‌های آیفون 18 پرو به نمایش گذاشته می‌شود. بر اساس اطلاعات غیررسمی موجود، نمایشگر داخلی این دستگاه حدود 7.6 اینچ خواهد بود؛ ابعادی که آن را به قلمرو آیپد مینی نزدیک می‌کند. در کنار آن، یک نمایشگر بیرونی 5.3 اینچ نیز در نظر گرفته شده که برای اعلان‌ها، پاسخ‌های سریع و انجام کارهای روزمره بدون باز کردن کامل دستگاه کاربرد خواهد داشت.

با این حال، آنچه بیش از هر چیز توجه‌ها را به خود جلب کرده، وضعیت خط تاشدگی در نمایشگر داخلی است؛ یا به‌عبارتی، نبود محسوس آن. گفته می‌شود اپل طی سال‌های گذشته عرضه آیفون تاشو را بارها به تعویق انداخته است؛ چرا که حاضر به پذیرش خط تا‌شدگی قابل‌مشاهده‌ای نبوده که بسیاری از تولیدکنندگان دیگر آن را به‌عنوان یک مصالحه اجتناب‌ناپذیر قبول کرده‌اند. این حساسیت بالا نسبت به کیفیت نمایشگر، با فلسفه طراحی اپل هم‌خوانی دارد؛ فلسفه‌ای که همواره اولویت را به تجربه بصری بی‌نقص داده است.

مالتی‌تسکینگ دوپنجره‌ای؛ قابلیتی که جای آن در آیفون خالی است

اجرای همزمان دو اپلیکیشن در کنار یکدیگر، نباید قابلیتی انحصاری برای آیپد باشد. نمایشگر آیفون 16 پرو مکس با اندازه 6.9 اینچ، از بسیاری از گوشی‌های اندرویدی بزرگ‌تر است؛ دستگاه‌هایی که بیش از یک دهه پیش از قابلیت Split-Screen Multitasking پشتیبانی می‌کردند. با این وجود، آیفون هنوز امکان اجرای همزمان دو اپلیکیشن را به‌صورت واقعی در اختیار کاربران قرار نمی‌دهد.

اندروید این قابلیت را در نسخه اندروید 7 و در سال 2016 معرفی کرد. پس از آن، شرکت‌هایی مانند سامسونگ پا را فراتر گذاشتند و با اضافه کردن پنجره‌های شناور (Floating Windows)، به کاربران اجازه دادند اپلیکیشن‌ها را آزادانه جابه‌جا کرده و اندازه آن‌ها را به دلخواه تغییر دهند. در مقابل، تجربه کار با آیفون همچنان به جابه‌جایی پی‌درپی میان اپ‌ها محدود مانده است؛ رفتاری که در نمایشگرهای بزرگ امروزی، بیش از آن‌که منطقی باشد، محدودکننده به نظر می‌رسد.

نکته قابل‌تامل اینجاست که اپل سال‌ها پیش قابلیت Split View را برای آیپد توسعه داده است. این یعنی زیرساخت نرم‌افزاری و تجربه طراحی این ویژگی از قبل وجود دارد، اما به‌طور آگاهانه به آیفون منتقل نشده است. در واقع، مسئله نبود فناوری یا آمادگی فنی نیست، بلکه تصمیمی است که آیفون را از یک قابلیت بدیهی بهره‌وری محروم کرده است.

حالت دسکتاپ؛ قابلیتی که می‌تواند قدرت پنهان آیفون را آزاد کند

سال‌هاست که Samsung DeX نشان داده تبدیل یک گوشی هوشمند به محیطی شبیه کامپیوتر رومیزی، نه یک ایده فانتزی، بلکه قابلیتی کاملا کاربردی است. در مقابل، آیفون با وجود جهش‌های بزرگ سخت‌افزاری، همچنان از چنین امکانی بی‌بهره مانده است؛ موضوعی که باعث شده بخش قابل‌توجهی از توان پردازشی آن عملا بلااستفاده بماند.

تراشه A19 Pro در آیفون‌های جدید، از نظر عملکرد خام، با پردازنده‌های ابتدایی سری M اپل رقابت می‌کند. با وجود چنین قدرتی، زمانی که آیفون به یک مانیتور خارجی متصل می‌شود، تنها خروجی در دسترس Screen Mirroring است؛ یعنی نمایش دقیق همان تصویر کوچک گوشی روی یک نمایشگر بزرگ‌تر. هیچ پنجره مستقلی وجود ندارد، خبری از نوار وظیفه یا مالتی‌تسکینگ واقعی نیست و تجربه‌ای فراتر از آینه‌کردن صفحه ارائه نمی‌شود.

در سوی دیگر، DeX در گوشی‌های سامسونگ، دستگاه را به یک ایستگاه کاری کامل تبدیل می‌کند. اتصال به مانیتور، بلافاصله محیطی دسکتاپ‌محور را فعال می‌کند که شامل پنجره‌های قابل‌تغییر اندازه، نوار وظیفه در پایین صفحه و پشتیبانی کامل از میانبرهای صفحه‌کلید است. نتیجه، تجربه‌ای است که عملا مانند کار با یک کامپیوتر واقعی احساس می‌شود؛ نه یک گوشی که صرفا تصویرش بزرگ‌تر شده است.

جالب‌تر آن‌که نشانه‌هایی از حرکت اپل در این مسیر نیز دیده شده است. گزارش‌ها حاکی از آن هستند که کدهایی مرتبط با قابلیتی مشابه حالت دسکتاپ، به‌طور مخفیانه در iOS 26.1 شناسایی شده‌اند؛ قابلیتی که پیش از انتشار عمومی، توسط اپل حذف یا غیرفعال شده است. همین موضوع نشان می‌دهد که توسعه چنین امکانی دست‌کم در سطح داخلی در حال بررسی بوده و اپل به‌خوبی از پتانسیل آن آگاه است.

اسکرین‌شات اسکرولی واقعی؛ قابلیتی که آیفون هنوز ناقص اجرا می‌کند

قابلیت اسکرین‌شات اسکرولی (Scrolling Screenshot) در اندروید سال‌هاست به‌عنوان یک ابزار کاملا کاربردی شناخته می‌شود؛ ابزاری که امکان ثبت کامل صفحات وب، گفت‌وگوهای طولانی و هر محتوایی که فراتر از اندازه نمایشگر قرار دارد را فراهم می‌کند. این ویژگی تقریبا در تمام اپلیکیشن‌ها عمل می‌کند و خروجی آن نیز به‌صورت یک تصویر معمولی ذخیره می‌شود؛ فایلی که به‌سادگی قابل اشتراک‌گذاری در هر پیام‌رسان یا شبکه اجتماعی است.

در آیفون، نسخه‌ای از این قابلیت به‌صورت محدود وجود دارد، اما تجربه آن با انتظارات کاربران فاصله زیادی دارد. در عمل، اسکرین‌شات اسکرولی تنها در Safari ،Mail و برخی اپلیکیشن‌های پیش‌فرض اپل فعال است. تلاش برای ثبت یک گفت‌وگوی طولانی در اغلب اپلیکیشن‌ها معمولا بی‌نتیجه می‌ماند و کاربر با محدودیت سیستم‌عامل مواجه می‌شود؛ محدودیتی که در اندروید اساسا وجود ندارد.

شخصی‌سازی واقعی صفحه اصلی؛ رویایی که iOS هنوز به آن نرسیده است

با معرفی iOS 18، اپل دامنه انتخاب‌ها در صفحه اصلی آیفون را تا حدی گسترش داد. ویجت‌ها انعطاف‌پذیرتر شدند و امکان چیدمان آیکون‌ها با فاصله‌های دلخواه فراهم آمد؛ تغییری که در ظاهر نشانه‌ای از پیشرفت محسوب می‌شود. با این حال، این بهبودها در مقایسه با سطح عمیق و گسترده شخصی‌سازی در اندروید، همچنان محدود به نظر می‌رسند.

در دنیای اندروید، لانچرهای شخص ثالث نقش کلیدی در تجربه کاربری ایفا می‌کنند. این لانچرها عملا صفحه اصلی را از نو می‌سازند و به کاربران اجازه می‌دهند ساختار رابط کاربری را مطابق سلیقه و شیوه استفاده خود بازطراحی کنند. تغییر کامل سبک آیکون‌ها، تعریف ژست‌های حرکتی اختصاصی، انتخاب اندازه شبکه دلخواه برای صفحه اصلی و حتی شخصی‌سازی انیمیشن‌ها، همگی بخشی از قابلیت‌هایی هستند که در اندروید به‌صورت گسترده در دسترس قرار دارند.

اپل همیشه از دیگران ایده می‌گیرد؛ حالا نوبت این قابلیت‌هاست

این حرف‌ها به معنای کنار گذاشتن آیفون یا مهاجرت به اندروید نیست. همچنان آیفون در استفاده روزمره و اتصال بی‌دردسر با سایر دستگاه‌های اپل، پشتیبانی نرم‌افزاری طولانی‌مدت و تجربه کلی اکوسیستم، برتری آشکاری دارد. هماهنگی بین دستگاه‌های مختلف اپل و سرویس‌های ابری، کاری که اندروید به این شکل انجام نمی‌دهد، باعث می‌شود بسیاری از کاربران حتی به فکر تغییر پلتفرم نیفتند.

با این حال، ادعای کامل بودن iOS حقیقت ندارد و نادیده گرفتن ضعف‌ها به سود کسی نیست. اشاره به بخش‌هایی که اندروید عملکرد بهتری دارد، یک دیدگاه منطقی و ضروری است. اپل سال‌هاست روند مشخصی را دنبال می‌کند؛ ابتدا قابلیت‌ها در اندروید معرفی می‌شوند، چند سال مورد آزمایش و بهبود قرار می‌گیرند و سپس اپل نسخه‌ای اختصاصی و بهینه‌شده از همان قابلیت را در iOS ارائه می‌کند. نمونه بارز آن Call Screening است؛ قابلیتی که مدت‌ها در اندروید موجود بود و نهایتا با فاصله‌ای چندساله در iOS 26 ظاهر شد. این روند تقریبا هر بار در معرفی قابلیت‌های جدید تکرار می‌شود.