با اولین اسمارت‌فون مجهز به سنسور اثر انگشت آشنا شوید

سرعت پیشرفت تکنولوژی با گذشت زمان باورنکردنی می‌شود. در ابتدا عبور از نمایشگرهای بی‌کیفیت به LCDهای رنگی یک پیشرفت فوق‌العاده بزرگ محسوب می‌شد، اما امروزه در فاصله یک‌ساله میان معرفی ال‌جی جی 2 و جی 3 رزولوشن نمایشگرها از FHD به QHD تغییر کرد و میلیون‌ها پیکسل به تار و پود نمایشگر گوشی اضافه شد. به همین ترتیب پردازنده‌های قدرتمند هشت‌هسته‌ای در دل میان‌رده‌های بازار جای می‌گیرند و حتی نمایشگری با قابلیت نشان‌دادن تصاویر 4K در اکسپریا زد5 پریمیوم قرار می‌گیرد. سرعت بالای پیشرفت باعث می‌شود بسیاری از نکات ریز و تلاش‌های بی‌وقفه محققان و دانشمندان کمپانی‌های مختلف نادیده گرفته شود. شاید با نگاهی به پرچمدار 2011 موتورولا و امکانات نه‌چندان دل‌چسب آن قدر گوشی‌های جدید خودمان را بدانیم. با جی‌اس‌ام همراه باشید.

چنان که پیش‌تر هم در مقاله‌ای اشاره کرده بودیم، در حالی که اکثر کاربران خیال می‌کنند سنسور اثر انگشت را اپل با معرفی آیفون 5اس به بازار آورد باید بگوییم که این‌گونه نیست و موتورولا کمپانی پیشرو در این زمینه بود. سال 2011 یک گوشی قدرتمند(!) به نام Atrix 4G روانه بازار شد که محصول موتورولا بود و توسط اپراتور امریکایی AT&T پشتیبانی می‌شد. همان‌طور که از نامش پیداست، از اتصالات پرسرعت 4G پشتیبانی می‌کرد و مهم‌تر این‌که به یک سنسور تشخیص اثر انگشت مجهز بود.

شاید برایتان این سوال پیش بیاید: در حالی که سال 2011 سنسور تشخیص اثر انگشت روانه بازار شد چرا اپل و اچ‌تی‌سی تا سال 2013 صبر کردند و هیچ کمپانی دیگری از این تکنولوژی در محصولاتش استفاده نکرد؟ جواب سوال شما ساده است: سنسور آتریکس به معنی واقعی کلمه افتضاح (!) بود و کارکردن با آن بسیار دشوارتر از چیزی بود که به فکرتان برسد. این سنسور در بالا و قاب پشت گوشی در دکمه پاور جای گرفته بود که عملکرد ضعیفی داشت و توسعه آن دو سال برای اپل طول کشید تا به مرحله قابل استفاده و کاربردی برسد. این سنسور آنقدر با انتقاد کاربران و کارشناسان مواجه شد که نه تنها بقیه شرکت‌ها، بلکه موتورولا هم از استفاده مجدد آن منصرف شد و در گوشی‌های بعدی این کمپانی تا چند سال پس از آن قرار نگرفت.

آتریکس، که پرچمداری باصلابت شناخته می‌شد، به پردازنده NVIDIA Tegra 2 مجهز شده بود که دو هسته یک گیگاهرتزی داشت. جالب است بدانید آتریکس جزو اولین گوشی‌هایی بود که به پردازنده‌ دو هسته‌ای مجهز شدند. حدودا یک ماه پیش از آن نیز LG Optimus 2X با همین پردازنده روانه بازار شده بود.

از جمله دیگر مشخصات آتریکس باید به نمایشگر 4 اینچی با رزولوشن 540 در 960 پیکسل، فضای رم 1 گیگابایتی، دوربین اصلی 5 و دوربین جلو 3 مگاپیکسلی و باتری 1930 میلی‌آمپرساعتی اشاره کرد. نکته جالب این‌که یک داک جداگانه هم با آتریکس به فروش می‌رسید که با اتصال آن به لپ‌تاپ، تصویر گوشی 4 اینچی در مانیتور 11.6 اینچی آن قابل مشاهده بود. قیمت اعلام‌شده برای آتریکس حدودا 500 دلار بود که امکاناتش با گوشی‌های 100 دلاری امروزی هم قابل مقایسه نیست. اگر تمایل دارید، می‌توانید بررسی تخصصی این گوشی را که پنج سال پیش در جی‌اس‌ام منتشر شده مطالعه کنید!

با خواندن این مطالب و فرو رفتن در اعماق تاریخ چند ساله تلفن‌های هوشمند شاید به این فکر بیفتید که چرا باتری گوشی‌ها آن‌طور که انتظار می‌رود پیشرفت نکرده است‌. پردازنده‌های دو هسته‌ای 1 گیگاهرتزی به هشت‌هسته‌ای‌هایی با فرکانس بیش از 2 گیگاهرتز تبدیل شده‌اند، فضای رم گوشی‌ها از 512 مگابایت به 6 گیگابایت رسیده و نمایشگرها از کیفیت پایین‌تر از HD به 4K رسیده‌اند، اما باتری‌ها همچنان همان نتیجه‌ای را نشان می‌دهند که سال‌ها پیش نشان می‌دادند. نظر شما در این باره چیست؟ به نظر شما بهتر نیست کمپانی‌ها به جای رم 6 گیگابایتی، که هیچ کاربردی برای هیچ قشری از کاربران ندارد، سرمایه خود را بر بهبود طول عمر باتری گوشی متمرکز کنند؟