تبلیغات

در عصری که تلفن‌های هوشمند، هیولاوار عمر و انرژی مردم را می‌بلعند، خیزش هر از گاهِ محصولی نو که دغدغه تغییر دارد، دور از انتظار نیست. شاید حدود دو سال پیش نیز انگیزه‌هایی از این دست باعث شد تا دو نوآور در قالب استارت‌آپی به نام «لایت»، تلفن همراه بسیار ساده‌ای طراحی کنند که فلسفه وجودی آن در خور توجه بود: «تا می‌توانید کمتر از این گوشی استفاده کنید»!

لایت‌ فون (Light Phone) یا به عبارتی «تلفن سبک»، در همان نگاه نخست، تضاد عمیق خود با جهان پرهیاهوی روزگار ما را جار می‌زند. طول و عرض آن مشابه کارت اعتباری است و تا وقتی چراغ‌های ال‌ای‌دی آن روشن نشده است شاید اصلا متوجه نشوید با یک دستگاه تلفن همراه روبه‌رو هستید. تازه وقتی هم که روشن شد جز تماس تلفنی هیچ قابلیت دیگری در اختیارتان نمی‌گذارد. در واقع، بارزترین مشخصه «لایت فون» نه قابلیت‌های آن بلکه کارهایی است که «نمی‌تواند» انجام دهد.

«لایت فون» جایگزین تلفن‌ هوشمند نیست؛ گوشی مکملی است که گاهی اسمارت‌فون‌‌ را به مرخصی می‌فرستد تا کاربر کمی بیاساید و ببیند در دنیای اطرافش چه خبر است. 

 به عمق مطلب که بیاندیشید درمی‌یابید دغدغه‌هایی از این دست تا چه‌ حد به‌جا است. 

برخی برآوردها حاکی از آن است که اغلب کاربران موبایل روزانه صدها بار به گوشی خود چشم می‌اندازند. بسیاری از آن‌ها حتی در سفرها، تفریحات و دورهمی‌های خانوادگی نیز گوشی‌ را رها نمی‌کنند؛ صبح‌ها پیش از آنکه دویدن در پارک را آغاز کنند، توپی هدفون را در گوش‌ فرو می‌‌کنند و به‌جای لذت بردن از سکوت صبحگاهی و تماشای منظره نشا‌ط‌آور درختان و گیاهان پارک، در فضای کاذب موسیقیایی غرق می‌شوند؛ پس از ماه‌ها که فرصتی به آن‌ها دست می‌دهد و عازم سفر می‌شوند، به‌ عوض مشاهده و تامل در دیاری که به آن سفر کرده‌اند، گویی ناخودآگاه سراغ گوشی می‌روند و سایت‌ها و کانال‌های اجتماعی را بالا و پایین می‌کنند. در دورهمی‌های خانوادگی نیز به‌جای گپ و گفت‌ با اعضای خانواده، یکی از بازی‌هایی را که قبلاً صدها بار انجام داده‌اند مجددا بالا می‌آورند و مشغول آن می‌شوند.

در چنین زمانه‌ای، لایت فون جز 12 دکمه ضروری برای برقراری تماس تلفنی، هیچ امکانات دیگری ارائه نمی‌دهد. نه از ارسال و دریافت پیامک خبری هست، نه از دوربین و بلوتوث و نه از برنامه‌ها یا بازی‌های ریز و درشت موبایل. اینترنت و وب‌گردی؟! اصلا حرفش را نزنید!

«لایت فون» حتی دفترچه تلفن هم ندارد و تنها 9 دکمه میان‌بر در اختیارتان می‌نهد تا تلفن‌های ضروری یا شماره نزدیکان‌تان را به آن اختصاص دهید. ابعاد نمایشگر نیز در حدی است که فقط شماره تلفن‌ و ساعت را نشان دهد. پس بعید است کاربر جز برای تماس تلفنی سراغ این گوشی برود.

«لایت فون» را با کمی اغماض می‌توان یک «تلفن همراه ناب» دانست. چرا با کمی اغماض؟ چون به‌رغم سادگی کم‌نظیر خود برنامه‌ مخصوصی دارد که روی کامپیوتر نصب می‌شود تا در صورت تمایل، سیستم عامل را به‌روز و یا معدود تنظیمات ممکن را اعمال کنید. برای مثال، فهرست 9 شماره ضروری را باید از طریق همین برنامه به حافظه لایت فون بسپارید. برنامه یادشده با سیستم عامل‌های ویندوز، لینوکس و مک سازگار است.

استارت‌آپ «لایت» را «جو هولیر» و «کای تانگ» بنیان نهاده‌اند. آن‌ها جذب سرمایه لازم برای تولید لایت فون را تقریبا دو سال پیش از طریق کارزاری در «کیک‌استارتر» آغاز کردند. اما از لایت فون استقبال گرمی به عمل نیامد. فروش تنها 10,000 گوشی طی این مدت، رقم چشم‌گیری نیست. شاید بتوان بخشی از ناکامی گوشی را به گردن استارت‌آپی بودن آن و فقدان سرمایه‌ لازم برای بازاریابی انداخت، اما به نظر می‌رسد علت اصلی ناکامی در این واقعیت نهفته است که اکثر کاربران جهان هنوز از رسوخ بی‌رویه فناوری در زندگی خود آن اندازه دل‌زده نشده‌اند که به چنین محصولاتی روی خوش نشان دهند.

با این حال، آنچه جای تامل دارد، حرکت‌های فعلا گاه و بی‌گاهی است که طی چند سال اخیر شکل گرفته است تا در مقابل نفوذ افسارگسیخته فناوری در زندگی بایستد. اقدام نوکیا در عرضه نسخه‌ جدید گوشی‌های ساده قدیمی مثل 3310 را نیز می‌توان در همین راستا ارزیابی کرد. امید می‌رود این حرکت‌هایِ پراکنده، در آینده‌ای نزدیک به جنبشی مستمر، خردورز و منسجم‌ تبدیل شود.

 

  • مشخصه‌های اصلی لایت فون:
  • رنگ: سفید مات / مشگی مات
  • جرم: 38.5 گرم
  • پردازنده: کوالکام 8208
  • نمایشگر: OLED
  • دوام باتری: 3 روز در حالت آماده کار (استندبای)
  • قطع سیم‌کارت: نانو
  • کانکتور: میکرو یو‌اس‌بی
  • زبان گوشی: انگلیسی
  • سیستم عامل: نسخه بسیار سبک‌شده‌ای از آندروید
  • نوع اتصال: جی‌اس‌ام 850/900 مگاهرتز و 1800/1900 مگاهرتز
  • قیمت در بازار آمریکا: 150 دلار (بدون احتساب هزینه ارسال)؛ امکان ارسال به دیگر نقاط جهان در سایت رسمی لایت نفی نشده است.