اوج نامآوری نوکیا در سال 2000 بود؛ زمانی که این برند گوشیهایی زیبا و پرقدرت معرفی میکرد. سال 1996 نوکیا اولین گوشیهای هوشمندش را با سری 9000 Communicator به رخ همگان کشید. در آن زمان این سری از گوشیها قابلیت دسترسی به اینترنت و ایمیل را داشتند و صفحه نمایش آنها رزولوشن 200×640 پیکسل داشت. در بازار شلوغ سالهای 1999 تا 2000 نوکیا با در نظر گرفتن ابعاد، امکانات و قیمت 3210 را روانه بازار کرد و این گوشی مقدمهای برای ساخت 3310 شد.

3310 اولین گوشی خوشدستی بود که آنتن آن کاملا درون بدنه قرار داشت و وزن و ابعاد کمتری نسبت به 3210 داشت. ویژگیهای 3210 در این گوشی بهینه شده بودند. همین موضوع باعث شد حدود 126 میلیون دستگاه از این گوشی فروخته شود و آن را به یکی از افتخارات نوکیا تبدیل کند.
با ابعاد 113×48×22 میلیمتری و وزن 133 گرمی، این گوشی در آن زمان چندان کوچک نبود، اما بسیار خوشدست بود. صفحه نمایش آن گرچه QHD با رنگهای زیاد نبود، همان صفحه نمایش 84×48 پیکسلی سیاه و سفید در هر مکانی و با هر نوری کاملا خوانا بود. کلید پاور بالای گوشی خودنمایی میکرد و کلیدهای حرکتی و کلید بزرگ منو بسیار زیبا و کارآمد بودند. دکمه C نیز نقش دکمه بازگشت و پاک کردن را داشت و عملکردش بینظیر بود.

تنها لذت آن روزها ارسال پیامک بود و خبری از اینستاگرام و تلگرام نبود.
همان باتری 900 میلیآمپری تا 260 ساعت گوشی را روشن نگه میداشت و هیچ کاربری کمبود باتری را حس نمیکرد.
همان بازی ساده اسنیک یا مار ساعتها کاربر را سرگرم میکرد و تقویم و ماشین حساب برای کاربر کاملا راضیکننده بود.
اگرچه در آن زمان تکنولوژی امروزی را در گوشی پیدا نمیکردیم، خرید همان گوشیها لذتی داشت که اکنون حتی در خرید گرانترین و پیشرفتهترین گوشیهای امروزی احساس نمیشود. نظر شما چیست؟ دوست دارید به حدود 16 سال پیش برگردید و همان گوشیها را خریداری کنید یا اینکه ترجیح میدهید تکنولوژیهای روز را با نام نوکیا تجربه کنید؟
نظرات(26)
عباس
علی?
گوشی های امروزی پنبه هستن تا گوشی???یه ایفون میخری باید بیشتر از خودت مراقبش باشی
گلگسی اس7 میخری باید مراقب باشی نخوره زمین بشکنه
ولی این نه بکوبش زمین هیچیش نمیشه
alireza
ناشناس
Vahid
Movafegha likeo bekoban bereh
بهنام
وحید
مهیار
سروش
متن بسیار زیبا و جالبی بود..نه تنها در زمینه گوشی موبایل بلکه تو همه چیز داستان همین جوریه...دوست دارم برگردم به همون زمان .رانندگی با پیکانی که یواشکی از خونه میپیچوندم لذتش از روندن بهترین ماشین الان بیشتر بود..واقعا کاش میشد برگشت به همون زمان ها:زمانی که وقتی 4 نفر میشستن دور هم با هم صحبت میکردن نه مثل الان که همه سرشون همیشه تو گوشیه.
یادش به خیر تو خوابگاه یکی از تفریحات ما مسابقه اسنیک بود که همونو با 100 تا کلش و این چیزا عوض نمی کنم
شاید اون موقع ها خیلی کارا و زندگی از الان سخت تر بود اما سختیش هم قشنگیای خودشو داشت!!
Me
بهراد
مجید
VistaMobile
سعید
Behdad
قبلی
بعدی