تست همراه اول

سرویس خبر
29 مرداد 1397 ساعت 18:00
0 نظر

 

هر آنچه باید در رابطه با ایربگ خودرو بدانیم!

ایربگ یا کیسه هوا یکی از قطعات حیاتی برای خودروهای امروزی محسوب می‌شود که امنیت سرنشینان را تامین می‌کند. در این مطلب به معرفی ایربگ، نحوه عملکرد و انواع مختلف آن می‌پردازیم.

تقریبا می‌توان با اطمینان گفت تمامی خودروهایی که در سراسر جهان تولید می‌شوند از کیسه هوا بهره می‌برند. در ایران نیز از چند سال پیش استفاده از ایربگ در خودروهای تولید داخل اجباری شده است. در حالی که کیسه هوا برای افزایش امنیت سرنشینان طراحی شده است، نمی‌توان حضور آن در تمامی خودروها را دلیلی بر امنیت بالای آن‌ها دانست. بهترین مثال در این زمینه خودروی پراید است. در حالی که شاید وجود ایربگ بتواند صدمات وارده به سرنشینان را کاهش دهد ولی نمی‌توان توسط آن امنیت سرنشینان را تضمین کرد.

ایربگ دارای عملکرد خاصی است و از سنسورهای مختلفی بهره می‌برد. در سال‌های اخیر شرکت‌های مختلف سعی کرده‌اند با افزایش تعداد کیسه‌های هوا و همچنین یافتن محلی مناسب برای آن‌ها، امنیت محصولات تولیدی خود را افزایش دهند. ایربگ‌ها انواع مختلفی دارند و هر کدام در محل خاصی قرار می‌گیرند با این حال عملکرد آن‌ها شبیه به یکدیگر است. از جدیدترین انواع کیسه هوا می‌توان به ایربگ قرار گرفته شده درون کمربند ایمنی و سانروف اشاره کرد.

در ادامه این مطلب نگاه مختصری به تاریخچه این فناوری خواهیم داشت، سپس شما را با عملکرد آن آشنا می‌کنیم و در نهایت به معرفی انواع مختلف آن می‌پردازیم. لازم به ذکر است؛ خودروها برای افزایش امنیت سرنشینان به کیسه‌های هوا مجهز شده‌اند با این حال استفاده نادرست از آن‌ها می‌تواند خطرآفرین باشد. در انتهای این مطلب برخی از نکات ایمنی در رابطه با کیسه هوا را بیان می‌کنیم.

تاریخچه ایربگ

اولین ایربگ و یا همان کیسه هوا در سال 1968 به وسیله یک مهندس به نام آلن برید طراحی شد و اولین سیستم ایربگ الکترومکانیکی در صنعت خودرو لقب گرفت. در حالی که اولین پتنت مربوط به سیستم کیسه هوای الکترومکانیکی به وسیله برید به ثبت رسیده است، قبل از او در دهه 50 میلادی ایربگ اختراع شده بود. یک مهندس آلمانی و یک مهندس آمریکایی در اوایل سال 1951 ایده مربوط به کیسه را به ثبت رسانده بودند.

بر اساس ایده مهندس آلمانی، Walter Linderer برای باد کردن ایربگ باید از هوای فشرده استفاده می‌شد. در دهه 60 میلادی بر روی این ایده آزمایش‌هایی صورت گرفت. نتایج بدست آمده حاکی از آن بود که هوای فشرده شده نمی‌‎تواند با سرعت کافی ایربگ را پر از هوا کند و به همین علت ایده مناسبی برای تولید کیسه هوا نبود.

در سال 1971 شرکت فورد یک ایربگ را در محصولات خود مورد بررسی قرار داد و جنرال موتورز نیز در سال 1973 بر روی یکی از محصولات شورلت از کیسه هوا استفاده کرد که البته این خودرو تنها در اختیار دولت قرار گرفت و از آن برای مصارف دولتی استفاده شد. الدزموبیل تورنادو اولین خودرو با کیسه هوای سرنشین جلو محسوب می‌شود که به صورت عمومی در اختیار خریداران قرار گرفت.

جنرال موتورز در سال 1975 و 1976 به ترتیب ایربگ را به محصولات الدزموبیل و بیوک اضافه کرد که البته این سیستم امنیتی به صورت سفارشی در اختیار خریداران قرار می‌گرفت. در همان سال‌ها محصولات کادیلاک به دو کیسه هوا برای راننده و سرنشین جلو مجهز شدند.

در اوایل ایربگ با مشکلاتی در زمینه طراحی مواجه بود. در سال 1988 کرایسلر تبدیل به اولین شرکتی شد که ایربگ را به عنوان یکی از تجهیزات استاندارد در خودروهای تولیدی خود مورد استفاده قرار داد. از سال 1998 تا به امروز بسیاری از خودروها به کیسه هوا مجهز شده‌اند و بر اساس قانون تولیدکنندگان خودرو در ایالات متحده آمریکا باید به صورت استاندارد محصولات خود را به 2 ایربگ مجهز کنند.

نحوه عملکرد

هدف از توسعه کیسه هوا، کاهش سرعت برخورد سرنشینان با جسم مقابل خود در کسری از ثانیه است. سیستم ایربگ از سه قطعه تشکیل شده است که شامل موارد زیر است:

کیسه: این بخش از سیستم ایربگ به وسیله پارچه نایلونی (کیسه پلیمری) نازک تولید می‌شود. این کیسه در بخش‌های مختلف کابین خودرو مانند فرمان و یا داشبورد قرار می‌گیرد. برخی از محصولات گران‌تر از کیسه هوا در بخش‌های دیگری مانند درب‌ها و یا حتی کمربند ایمنی بهره می‌برند. در مواقعی مانند تصادف این کیسه‌ها به سرعت توسط گاز پر می‌شوند.

سنسور: سنسور وسیله‌ای بوده که در مواقع تصادف به کیسه هوا دستور می‌دهد که باد شود. زمانی که خودرو با یک مانع مانند دیوار با سرعتی برابر با 16 تا 24 کیلومتر بر ساعت برخورد کند، یک سوئیچ مکانیکی بر اثر تغییر جرم ارتباط برقی را قطع می‌کند. این تغییر جرم باعث تشخیص تصادف می‌شود. سنسورها این اطلاعات را به وسیله یک شتاب‌سنج که بر روی یک تراشه کوچک قرار گرفته است، دریافت می‌کنند.

گازها و چاشنی: در هنگام دریافت اطلاعات مربوط به تصادف، سیستم به کیسه هوا دستور باز شدن می‌دهد. در این هنگام با واکنش شیمیایی میان سدیم آزید  (NaN3)و نیترات پتاسیم (KNO3) گاز نیتروژن تولید می‌شود. به وسیله انفجارهایی با حرارت بالا، ایربگ در کسری از ثانیه به وسیله گاز نیتروژن پر و باد می‌شود.

تلاش‌های اولیه برای استفاده از سیستم کیسه هوا در خودروها با موانع فنی زیادی مانند محل قرارگیری منبع ذخیره سازی گاز و انتشار گاز فشرده شده مواجه بود. همانطور که می‌دانید گاز درون ایربگ با سرعت، دما و فشار بالا پر می‌شود، بنابراین مهندسان برای دستیابی به مکانیزمی مطمئن با چالش‌های زیادی روبه‌رو بودند.

یکی از چالش‌های اصلی در این سیستم، واکنش شیمیایی مناسب برای گاز درون کیسه بود. طرح اولیه این سیستم استفاده از هوای فشرده را پیشنهاد می‌کرد که البته عملکرد مناسبی نداشت. علاوه بر گاز درون کیسه، جنس آن نیز از اهمیتی بالایی برخوردار است. جنس کیسه هوا باید به گونه‌ای باشد که در حرارت و فشار بالا مقاومت مناسبی داشته باشد و منفجر نشود.

برای سیستم انفجار ایربگ‌ها از سوخت جامد استفاده می‌شود. این ایده در دهه 70 میلادی مطرح شد. سیستم انفجار در کیسه‌های هوا با سوخت جامد موجود در موشک‌ها متفاوت است. در زمان تصادف سنسور به سیستم کیسه هوا اطلاع می‌دهد و در این هنگام سوخت جامد شعله‌ور می‌شود و به سرعت آتش می‌گیرد. سوختن سریع این سوخت جامد باعث تولید حجم بالایی از گاز در مدت زمان کوتاهی می‌شود.

شاید جالب باشد بدانید که کیسه هوا با سرعت 322 کیلومتر بر ساعت پر می‌شود و به همین علت در زمانی کمتر از پلک زدن ایربگ پر از گاز نیتروژن می‌شود. پس از برخورد سرنشینان با کیسه هوا، گاز درون آن توسط حفره‌های ریزی که درون کیسه تعبیه شده، خارج می‌شود تا افراد قادر به حرکت باشند. در حالی که گاز درون کیسه هوا خطرناک نیست، مهندسان در حال تلاش برای یافتن واکنش‌های جایگزین هستند.

در حالی که این فرآیند در کسری از ثانیه صورت می‌پذیرد، در صورتی که مهندسان بتوانند مدت زمان آن را کاهش دهند امکان کاهش صدمه به افراد بیشتر می‌شود. شاید به این نکته توجه کرده باشید که در زمان برخورد با کیسه هوا، پودری در هوا منتشر می‌شود. این ذرات پودر ذرت معمولی و یا پودر تالک هستند. از این مواد برای انعطاف‌پذیری بیشتر کیسه‌های هوا و امکان تعبیه آن‌ها در محفظه‌های مخصوصی استفاده می‌شود.

در برخی خودروها سوییچی درون کابین قرار گرفته که توسط آن سرنشین جلویی می‌تواند کیسه هوا را غیرفعال کند. در حالی که سنسور مورد استفاده در سیستم کیسه‌ هوا قادر به تشخیص سرعت برای باز شدن است، بسیاری از افراد آن را در سطح شهر غیرفعال می‌کنند تا در تصادف‌های کوچک این سیستم عمل نکند. یکی از موارد جالب در رابطه با ایربگ، حضور سنسورهای مختلف برای تشخیص وزن افراد، شدت تصادف و موقعیت صندلی جهت عملکرد مناسب‌تر است. در حقیقت این سنسورها عملکرد بالای کیسه‌های هوا را تضمین می‌کنند.

انواع ایربگ

کیسه‌های هوا در محل‌های مختلف کابین قرار می‌گیرند تا بتوانند امنیت سرنشینان را افزایش دهند. هریک از ایربگ‌ها وظیفه مخصوص به خود را دارند و برای محافظت از بخش‌های مختلف بدن طراحی شده‌اند. در ادامه به معرفی انواع مختلف کیسه‌های هوا می‌پردازیم.

ایربگ جلو

در سال 1987 خودروی پورشه 944 توربو اولین اتومبیلی بود که به صورت استاندارد به دو کیسه هوا در بخش جلویی خود برای محافظت از جان راننده و سرنشین کناری مجهز شد. این ایربگ‌ها بر روی فرمان و داشبورد نصب شده‌اند. در زمان تصادف این دو ناحیه بیشترین آسیب را به راننده و سرنشین کناری او وارد می‌کنند.

ایربگ جانبی

این کیسه‌های هوا برای کاهش صدمات به سرنشینان در هنگام تصادف از بغل طراحی شده‌اند. این کیسه‌های هوا دارای دو نوع هستند. نمونه اول آن‌ها درون صندلی‌ها قرار می‌گیرد و در هنگام تصادف باز می‌شوند. در اکثر خودروها شاهد قرارگیری این کیسه هوا در صندلی‌های جلو هستیم با این حال تعدادی از سازندگان این نوع ایربگ را سرنشینان عقب نیز در نظر می‌گیرند.

نوع دوم این ایربگ‌ها با نام کیسه هوای پرده‌ای شناخته می‌شوند. این نمونه از ایربگ بر روی سقف تعبیه می‌شود تا در هنگام تصادف شیشه‌های خودرو را پوشش دهند. گفته می‌شود ایربگ پرده‌ای در خودروهای SUV تا 45 درصد جراحات مغزی در هنگام تصادف از بغل را کاهش می‌دهد. برخی از شرکت‌ها این نوع از کیسه هوا را برای سه ردیف صندلی در نظر می‌گیرند.

ایربگ زانویی

ایربگ زانویی برای جلوگیری از آسیب به پاهای راننده توسعه یافته است. این نوع کیسه هوا برای اولین در کیا اسپورتیج در سال 1996 مورد استفاده قرار گرفت و از آن زمان تا به امروز در برخی خودروها به صورت استاندارد حضور دارد. این نوع ایربگ معمولا در زیر فرمان قرار می‌گیرد. از آن‌جایی که کیسه هوا زانویی عملکرد مناسبی دارد، از سال 2000 بسیاری از سازندگان آن را به صورت سفارشی برای محصولات خود در نظر می‌گیرند.

ایربگ پرده‌ای عقب

این نوع کیسه هوا برای محافظت از سر سرنشینان عقب طراحی شده است. در زمان تصادف از عقب این کیسه‌های هوا پر از گاز می‌شوند و شدت ضربه را کاهش می‌دهند. تویوتا IQ در سال 2008 به این نوع ایربگ مجهز شد.

ایربگ درون کمربند ایمنی

این نوع ایربگ در مقایسه با نمونه‌های دیگر ابعاد کوچک‌تری دارد. این کیسه هوا درون کمربند ایمنی تعبیه شده و در هنگام تصادف باز می‌شود. این نوع ایربگ با افزایش سطح تماس، فشار وارد شده به سرنشین مخصوصا قفسه سینه را کاهش می‌دهد. در حال حاضر شرکت‌های کمی محصولات خود را به این نوع ایربگ مجهز کرده‌اند.

ایربگ برای سانروف

این نوع ایربگ بسیار جدید است. شرکت کره‌ای Mobis که زیرمجموعه هیوندای محسوب می‌شود در حال توسعه این ایربگ است. در سال‌های اخیر بسیاری از خودروها به سانروف مجهز شد‌ه‌اند و این ویژگی را می‌توان در بسیاری از اتومبیل‌ها از جمله محصولات اقتصادی نیز پیدا کرد. سانروف به علت جنس خود در مقایسه با فلز مقاومت کمتری دارد بنابراین در زمان واژگونی خودرو می‌تواند خطرات زیادی را برای سرنشینان به همراه داشته باشد. کیسه هوا برای سانروف به دنبال جلوگیری از آسیب به سر و گردن سرنشینان است.

ایربگ عابر پیاده

اولین بار این کیسه هوا از سوی شرکت ولوو معرفی و در خودروی V40 مورد استفاده قرار گرفت. این کیسه هوا در زمان تصادف با عابر پیاده، از آسیب بیشتر به عابر پیاده جلوگیری می‌کند. ولوو توسط این ایربگ توانست در تست تصادف یورو انکپ بالاترین امتیاز در بخش ایمنی عابران پیاده را تصاحب کند.

ایربگ موتورسیکلت

درست خواندید، کیسه هوا برای موتورسیکلت‌ها نیز طراحی شده است. چندین سال است که شرکت‌های مختلف در حال طراحی، توسعه و آزمایش این نوع ایربگ‌ها هستند. در سال 2006 شرکت هوندا از اولین موتور خود مجهز به ایربگ با نام Goldwing رونمایی کرد. سنسورهای قرار گرفته شده در این موتور در زمان تصادف‌های سنگین باعث باز شدن ایربگ می‌شوند.

شرکت‌های تولیدکننده ایربگ

در دنیا شرکت‌های زیادی مشغول به تولید کیسه هوا هستند با این حال تنها برخی از آن‌ها از محبوبیت و مقبولیت مناسبی برخوردار هستند. از میان این شرکت‌ها می‌توان به اتولیو (Autoliv)، دایسل (Daicel)، تاکاتا (Takata) و TRW اشاره کرد. لازم به ذکر است؛ شرکت ژاپنی تاکاتا در سال‌های اخیر با مشکلات زیادی مواجه شده و به همین علت بسیاری از محصولات مجهز به ایربگ‌های این شرکت از سوی سازندگان فراخوانی شده‌اند.

نکات ایمنی

در ابتدا باید به این نکته اشاره کرد که وجود کیسه هوا نمی‌تواند راننده و سرنشینان را از بستن کمربند ایمنی بی‌نیاز کند. کمربند ایمنی یکی از مهم‌ترین تجهیزات ایمنی در خودرو محسوب می‌شود و باید در تمامی شرایط برای حفظ ایمنی از آن‌ استفاده کرد.

همانطور که بالاتر عنوان شد، کیسه هوا به سرعت و با فشار بالا باز می‌شود بنابراین اگر فاصله نزدیکی با آن داشته باشید احتمال آسیب دیدن شما وجود دارد. در هنگام رانندگی دستان خود را بر روی غربیلک فرمان قرار ندهید چرا که در صورت تصادف امکان آسیب به دستان و صورت شما وجود دارد.

غربیلک فرمان و کیسه هوا را دستکاری نکنید و در صورت نیاز به باز کردن غربیلک فرمان به نمایندگی‌ها مراجعه کنید. در صورتی که چراغ هشدار ایربگ روشن شد، خودروی خود را سریعا به تعمیرگاه ببرید چرا که احتمال عدم باز شدن و یا باز شدن آن در زمانی غیر از تصادف وجود دارد.

صندلی کودک را به هیچ عنوان به صورت برعکس بر روی داشبورد قرار ندهید چرا که در زمان تصادف آسیب زیادی به کودک وارد می‌شود. در صورتی که مجبور به انجام چنین کاری شدید، ایربگ را تا زمان خارج کردن صندلی مخصوص کودک خاموش کنید. بر روی غربلیک فرمان و یا داشبورد چیزی قرار ندهید تا در زمان تصادف به سمت شما پرتاب نشود.

در صورتی که در صندلی‌ها کیسه هوا قرار گرفته است، بر روی آن‌ها روکش نکشید چرا که در هنگام تصادف عملکرد آن‌ها مختل می‌شود و سرنشینان آسیب می‌بینند.

تا جای ممکن به کودکان زیر 12 سال اجازه نشستن بر روی صندلی جلو را ندهید چرا که باز شدن کیسه هوا می‌تواند به آن‌ها آسیب بزند. ایربگ برای رانندگان ریز جثه نیز می‌تواند خطرآفرین باشید. این افراد معمولا فاصله کمی با فرمان دارند که این موضوع می‌تواند در هنگام تصادف خطرناک باشد.

در نهایت باید گفت ایربگ‌ها یکی از تجهیزات ایمنی ضروری برای خودروهای امروزی محسوب می‌شوند که با استفاده درست می‌تواند صدمات وارد شده به راننده و سرنشینان را تا حد ممکن کاهش دهد. کیسه هوا در کنار دیگر تجهیزات ایمنی باید قرار بگیرد و حضور جداگانه آن به معنای تضمین امنیت یک خودرو نیست. برای رانندگی ایمن علاوه بر حضور کیسه هوا، بستن کمربند ایمنی و همچنین حضور سیستم‌هایی همانند ترمز ABS ضرورت دارد. امید می‌رود در آینده تعداد ایربگ‌هایی که به صورت استاندارد در خودروها حضور دارند، افزایش پیدا کنند.

  29 مرداد 1397
0 نظر
5.00
  16 رای

نظرات کاربران

در حال بارگذاری